(γιατί  όπως λέει το  ρητό η ιστορία  επαναλαμβάνεται  είτε σαν τραγωδία  είτε σαν φάρσα)

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που το φοιτητικό κίνημα καλείται να δώσει μια αναβαθμισμένη απάντηση απέναντι στα ανοιχτά μέτωπα της εκπαίδευσης. Ήδη από τον πρώτο μήνα διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, το Υπουργείο Παιδείας και η Υπουργός Άννα Διαμαντοπούλου έρχονται να εξαγγείλουν μια σειρά από αλλαγές στην εκπαίδευση, τόσο όσον αφορά το Πανεπιστήμιο (με την Αξιολόγηση, την αδειοδότηση των Κολλεγίων και ένα νέο νόμο – Πλαίσιο), όσο και τη δευτεροβάθμια (με σαρωτικές αλλαγές σε Προγράμματα Σπουδών, βιβλία, εισαγωγή στα Πανεπιστήμια), σε μια κατεύθυνση διαρκούς εξατομίκευσης της εκπαίδευσης και εγκαθίδρυσης πλήθους αξιολογητικών μηχανισμών με τελικό σκοπό τη διαμόρφωση ενός μοντέλου εργαζομένου άμεσα παραγωγικού και εκμεταλλεύσιμου και χωρίς καμία έννοια συλλογικών διεκδικήσεων και αναπαραστάσεων, ώστε να μπορεί να παλεύει για τα συμφέροντά του.

Σε  αυτή την περίοδο, οι μαζικές γενικές  συνελεύσεις με συμμετοχή  όλων των φοιτητών και πολιτική συζήτηση σε βάθος γύρω από το τι σημαίνουν οι επικείμενες αλλαγές για το σύνολο των μαθητών και φοιτητών, το πώς πλήττουν την καθημερινότητά μας και την επαγγελματική μας προοπτική και το με πιο σχέδιο μπορεί το φοιτητικό κίνημα να αντιπαλέψει το σύνολο των αναδιαρθρώσεων, είναι ζητούμενο και άμεση αναγκαιότητα. Ένα είναι βέβαιο: ότι υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό του Πανεπιστημίου που όχι απλά δε θέλουν κινητοποιήσεις, αλλά που δε θέλουν καν να διεξαχθούν Γενικές Συνελεύσεις. Δεν είναι άλλες από τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ, δυνάμεις που συμφωνούν στη λογική τους με τον πυρήνα των επικείμενων αλλαγών και που θα κάνουν πλάτες στο σχέδιο της κυβέρνησης και του Υπουργείου Παιδείας. Η μεν ΔΑΠ επιστρέφει πανελλαδικά στην σκληρή υποστήριξη νεοφιλελεύθερων συντηρητικών τομών όπως την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων ενώ η ΠΑΣΠ είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να “δαγκώσει το χέρι που την ταΐζει” και να πάει κόντρα στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Σε  αυτό το πεδίο θα περιμέναμε να είναι αυτονόητο από τις δυνάμεις της Αριστεράς ότι θα πάλευαν με κάθε τρόπο για να βγουν οι μαζικές γενικές συνελεύσεις που περιγράφτηκαν πιο πάνω. Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι καθώς οι δυνάμεις της ΚΝΕ/ΠΚΣ επιλέγουν ένα διαφορετικό δρόμο από το δρόμο των μαζικών φοιτητικών διαδικασιών που οδήγησαν στα φοιτητικά κινήματα του 2006 και του 2007 αλλά και στο συντονισμό του αγώνα των φοιτητών κατά την πρόσφατη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Οι δυνάμεις αυτές επιλέγουν συντονισμένα στο σύνολο των φοιτητικών συλλόγων να στήσουν Επιτροπές Αγώνα διασπώντας τους φοιτητικούς Συλλόγους πίσω από την φαντασίωση ότι “εργατικό κομμάτι” είναι όποιο συμφωνεί με το πλαίσιο της ΚΝΕ/ΠΚΣ και αυτό είναι αυτό που την ενδιαφέρει και μόνο. Επίσης με μια απόφαση εκτός οποιασδήποτε διαδικασίας φοιτητικών συλλόγων, οι δυνάμεις αυτές ίδρυσαν και το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών, το συντονιστικό όργανο αυτών των Επιτροπών Αγώνα και όσων Συλλόγων που υπερψηφίζουν το πλαίσιο της ΠΚΣ.

Αυτή  η πρακτική πέραν  του ότι αποδυναμώνει το πιο ισχυρό όπλο των φοιτητών, την Γενική Συνέλευση του φοιτητικού Συλλόγου, καλλιεργώντας μια λογική περιχαράκωσης, απομόνωσης και ήττας, επί της ουσίας σηματοδοτεί μια διαφορετική στρατηγική για το φοιτητικό κίνημα. Μια στρατηγική που αντί να βλέπει πώς θα οξύνει αντιθέσεις, πώς θα παράγει ρήγματα στο σχέδιο του αντιπάλου και να προβάλλει εκείνα τα αιτήματα που μπορεί να πηγαίνουν σε αντίθετη κατεύθυνση από τις επιλογές του Υπουργείου και να φέρνουν στο προσκήνιο τα φοιτητικά συμφέροντα, το μόνο που βλέπει είναι το πώς να συσπειρώσει περισσότερο κόσμο κοντά στις σκληρά κομματικές δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, που θα συζητά και θα κινητοποιείται κάπου πέρα κι έξω από τους υπόλοιπους φοιτητές και από τις υπόλοιπες πολιτικές λογικές και που θα αντιμετωπίζει το υπόλοιπο κομμάτι του φοιτητικού συλλόγου, αυτό που δεν είναι στην Επιτροπή Αγώνα, ως εν δυνάμει ταξικό εχθρό!!!

Αυτή  η στρατηγική δεν  είναι καινούργια: εμφανίστηκε πρώτη φορά το 2005 με την μορφή του συντονιστικού ΑΕΙ – ΤΕΙ και των τότε Επιτροπών Αγώνα όπου έλεγε ακριβώς τα ίδια πράγματα, επικαλούμενη όπως χαρακτηριστικά λέει η ΠΚΣ μια κατάσταση διάλυσης των φοιτητικών Συλλογών και του φοιτητικού κινήματος. Τα ίδια επιχειρήματα εμφανίζονται σήμερα καρμπόν: διάλυση των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος, ηττοπάθεια και αδιέξοδες λογικές. Ποιά είναι η διαφορά με τότε; Ότι έχουν μεσολαβήσει 3 χρόνια μαχητικών ριζοσπαστικών μαζικών κινητοποιήσεων των φοιτητών απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, κινητοποιήσεις που είχαν την ρίζα τους ακριβώς στους φοιτητικούς Συλλόγους και στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των Γενικών Συνελεύσεων. Τις χρονιές 2006 και 2007 διεξήχθησαν Γενικές Συνελεύσεις με μαζική συμμετοχή πολλών χιλιάδων φοιτητών που συζήτησαν για το πώς πλήττονται τα συμφέροντά μας από τις τότε κυβερνητικές επιλογές και που αποφάσισαν τις συλλογικές δράσεις του φοιτητικού κινήματος. Αντίστοιχα την περσινή χρονιά οι Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητικών Συλλόγων ήταν τα όργανα εκείνα που συντόνισαν τη δράση και πολιτικοποίησαν τον αγώνα των φοιτητών κατά την  κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη. Αλλά είναι σαφές ότι όταν η ΚΝΕ/ΠΚΣ έχει πάρει σαφείς αποστάσεις από κάθε κινηματική διαδικασία που δεν μπορεί να ελέγχει και που δεν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τις κομματικές της δυνάμεις, όταν έχει επιλέξει σε κρίσιμες περιόδους να απαξιώσει τον ζωντανό χώρο συζήτησης των φοιτητών που δεν είναι άλλος από τη Γενική Συνέλευση, είναι λογικό σήμερα να βλέπει ότι οι φοιτητικοί Σύλλογοι και το φοιτητικό κίνημα είναι διαλυμένο.

ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ και το σύνολο των ανεξάρτητων αριστερών σχημάτων της ΕΑΑΚ πάλεψαν το προηγούμενο διάστημα και παλεύουν σήμερα για να ενισχυθεί η δημοκρατική λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές Συνελεύσεις των φοιτητών. Είναι ο τόπος όπου οι φοιτητές συζητούν για το πώς πλήττονται τα συμφέροντά τους από την κυβερνητική πολιτική σε εκπαίδευση και εργασία, συζητούν για τα προβλήματα που αναγνωρίζουν στη σχολή τους και σχεδιάζουν με τις πολιτικές τους αποφάσεις τις δράσεις εκείνες με τις οποίες θα διεκδικήσουν να βγουν τα συμφέροντά τους στο προσκήνιο και θα παλέψουν ενάντια στις αναδιαρθρώσεις σε εκπαίδευση και εργασία.

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ Μηχ/Μηχ

Σχήμα της ΕΑΑΚ