| ΠΛΑΙΣΙΟ Γ.Σ. 3/12/09 |
|
|
|
|
Οι νέοι ‘’Δεκέμβρηδες’’ ζούνε στο παρόν μας ΄Ένα χρόνο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη, τα αίτια παραμένουν υπαρκτά. Η διεθνής απήχηση του Δεκέμβρη δεν είναι καθόλου τυχαία. Ο Δεκέμβρης απείλησε με ανατροπή την κυβέρνηση και κλυδώνισε συνολικά το καθεστωτικό πολιτικό σύστημα, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα ορμητικό κύμα ριζοσπαστικοποίησης! Οι μαθητές, οι φοιτητές και συνολικά η νεολαία της εκπαίδευσης, οι εργαζόμενοι, οι μετανάστες, όλοι αυτοί που η ζωή τους έγινε μάχη για την επιβίωση εξαιτίας της πολιτικής των κυβερνήσεων όλα αυτά τα χρόνια ανέτρεψαν το φόβο, τη σιωπή, την εκλογική αναμονή και τα προγραμματισμένα σχέδια όλου του επίσημου πολιτικού σκηνικού. Το ΠΑΣΟΚ, συνεχίζοντας τώρα και αυτό στην ίδια πολιτική κατεύθυνση, έρχεται αντιμέτωπο με την αποδοκιμασία του εργαζόμενου κόσμου και της νεολαίας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όσο και να βγάζει φιλολαϊκές εξαγγελίες, δεν μπορεί να κρύψει τις διαθέσεις της στα μέτωπα της εκπαίδευσης, της εργασίας και της δημοκρατίας. Εκπροσωπώντας σταθερά το κεφάλαιο μιλά για ‘’αποφασιστικές τομές’’ μόνο όσον αφορά την φορολογία και την ασφάλιση των εργαζομένων, αφήνοντας την εργοδοσία στο απυρόβλητο. Δημιούργησε στρατιές ανέργων-πρώην εργαζόμενων στα stage μετατρέποντας την μόνιμη εργασία σε πολυτέλεια. Πλασάρει την ‘’αξιοκρατία΄’ και την ‘’διαφάνεια’’ για να κρύψει ότι πετά μία ολόκληρη γενιά στην ανεργία ενώ μετατρέπει το δικαίωμα στην αξιοπρεπή μόνιμη εργασία σε ‘’απαγορευμένο αγαθό’’. Μιλά για δημοκρατία την στιγμή που προχώρησε σε 300 προσαγωγές κατά τη διάρκεια της πορείας του Πολυτεχνείου, ενώ μετέτρεψε ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας σε κατεχόμενη περιοχή από τις δυνάμεις της αστυνομίας. Μαζί της έχει την συνδικαλιστική γραφειοκρατία, τις ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-Εργατικού Κέντρου που μπαίνουν άνευ όρων στο διάλογο με την κυβέρνηση και δεν τολμούν να καλέσουν απεργία την ημέρα κατάθεσης του προϋπολογισμού στην Βουλή. Οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών, οι πορείες και οι διαδηλώσεις των απολυμένων από τα stage, οι μαζικές απεργίες στη Wind και τη Vodafone είναι τα πρώτα σημάδια κοινωνικής αντίστασης απέναντι στην νέα κυβέρνηση. Όσο για την εκπαίδευση η διαλυμένη Ν.Δ. ζηλεύει το πρόγραμμα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με ν.νόμο πλαίσιο, νόμο για τα ΤΕΙ, αξιολόγηση και κατάργηση του ασύλου. Εμμένει στο ζήτημα των κολεγίων-ΚΕΣ ενώ δεν δίστασε να αμφισβητήσει το άσυλο αποκλείοντας με αστυνομικές δυνάμεις πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα κατά την διάρκεια του Πολυτεχνείου. Είναι οι πολιτικές κατευθύνσεις των κυβερνήσεων για την εργασιακή και εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η ανεργία, η αναίρεση στοιχειωδών εργασιακών και ασφαλιστικών κεκτημένων που διαμορφώνουν ένα τοπίο συμπιεσμένων προσδοκιών και ανασφάλειας για τη νεολαία. Αυτές είναι οι πραγματικές αιτίες του περσινού Δεκέμβρη, απέναντι στις οποίες οφείλουμε να δώσουμε μια απάντηση! Η αναδιάρθρωση στην εργασία… Στην εργασία με την εφαρμογή του ήδη ψηφισμένου ασφαλιστικού και το άνοιγμα του διαλόγου για νέες αναδιαρθρώσεις – διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, με τις ιδιωτικοποιήσεις και την ψήφιση των νομοθετικών ρυθμίσεων για τους δημοσίους υπαλλήλους είναι σαφής η προσπάθεια να χειροτερεύουν συνεχώς οι συνθήκες εργασίας. Μας θέλουν να δουλεύουμε όλο και περισσότερο χωρίς σαφή ωράρια, παίρνοντας συνεχώς χαμηλότερους μισθούς, χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα και χωρίς μονιμότητα υπό την απειλή της απόλυσης, με ένταση της φορομπηξίας και περικοπή βαρέων και ανθυγιεινών επιδομάτων. Η αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση… Στην εκπαίδευση και τα δυο κόμματα έχουν στηρίξει νόμους στους οποίους εναντιώθηκε το φοιτητικό κίνημα, όπως η αξιολόγηση, ν. πλαίσιο, αναθεώρηση άρθρου 16 ,κατάργηση άσυλου ,δια βίου εκπαίδευση-κατάρτιση… Και οι δυο προσπαθούν από κοινού το προχώρημα της αντισυνταγματικής αναγνώρισης των ΚΕΣ δια της «πλάγιας οδού» του ευρωπαϊκού δικαστηρίου καθώς και την προώθηση του νέου νομού για τα ΤΕΙ, και το νέο τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τη βάση του 10. Είναι χαρακτηριστικό ,άλλωστε,ότι το νέο νομοσχέδιο για τα ΤΕΙ, όπως και η αναγνώριση των ΚΕΣ, κατά την προσφιλή τακτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ψηφιστήκαν μέσα στο καλοκαίρι φοβούμενοι την κεντρική αντιπαράθεση με το φοιτητικό κίνημα. ‘’Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;’’ (Μπρεχτ) Αυτή η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση στα πανεπιστήμια έχει τους εξής άξονες: Απαξίωση – Υποβάθμιση των πτυχίων: Αυτό περνάει μέσα από την αποσύνδεση των πτυχίων από τα επαγγελματικά δικαιώματα. Για παράδειγμα, στον κλάδο των μηχανικών, το πτυχίο αποτέλεσε και πρέπει να συνεχίσει να αποτελεί τη μόνη προϋπόθεση για δουλειά. Σήμερα όμως, με την αναγνώριση των κολλεγίων (ΚΕΣ) και με την προσπάθεια για απόδοση επαγγελματικών δικαιωμάτων σε αυτά, τα μεταπτυχιακά, τις εξειδικευμένες σχολές, πάνε να αλλάξουν την υπάρχουσα κατάσταση. Από το καλοκαίρι κιόλας δόθηκαν άδειες ίδρυσης στα κολλέγια και έγιναν προσπάθειες εξίσωσης ΑΕΙ – ΤΕΙ, που έφεραν την αντίδραση της πανεπιστημιακής κοινότητας. Οι αλλαγές αυτές αναγκάζουν τον φοιτητή, να τρέχει σε διάφορα ιδρύματα, ακόμα και μετά τη λήψη του πτυχίου, ώστε να συγκεντρώνει άχρηστα «χαρτιά-προσόντα». Εντατικοποίηση και πειθάρχηση των φοιτητών: Το κράτος θέλει εργαζόμενους, οι οποίοι θα δρουν ατομικά, δε θα έχουν συλλογικές διεκδικήσεις και θα σκύβουν το κεφάλι στις απαιτήσεις του εκάστοτε εργοδότη. Αυτό επιχειρείται μέσα από αλλαγές στο ίδιο το ελληνικό πανεπιστήμιο που αποσκοπούν στο να διαμορφώσουν αυτή τη λογική στους φοιτητές – αυριανούς εργαζόμενους. Η διαδικασία αυτή διενεργείται σε δύο επίπεδα. Σε πρώτο επίπεδο, στο εσωτερικό των σχολών, με την προσπάθεια πολλών καθηγητών να καθιερώσουν ως υποχρεωτική την παρακολούθηση των μαθημάτων, τα projects, προόδους κλπ. Σε δεύτερο επίπεδο, με νόμους του Υπουργείου, όπως είναι ο νέος Νόμος Πλαίσιο που βάζει όριο στα έτη φοίτησης, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αλυσίδες μαθημάτων κλπ. Λειτουργία του πανεπιστημίου με επιχειρηματικά και ανταποδοτικά κριτήρια: Μέσω της κατάργησης της δημόσιας και δωρεάν παιδείας (κατάργηση δωρεάν συγγράμματος, εισαγωγή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά κλπ) και εισάγοντας μία λογική όπου τα μεταπτυχιακά και το πρόγραμμα σπουδών κινούνται σε μία κατεύθυνση λειτουργίας προς όφελος διαφόρων επιχειρήσεων. Στόχος όλων αυτών είναι ένα νέο μοντέλο εργαζομένου ο όποιος θα αποδέχεται και θα λειτουργεί με τις πλέον ελαστικές σχέσεις εργασίας, θα είναι απασχολίσιμος, θα είναι πειθήνιος στις επιθυμίες τις εργοδοσίας και τελικά θα είναι συνολικά πιο παραγωγικός για τις ανάγκες τους. Ένας εργαζόμενος χωρίς διαπραγματευτική ισχύ και με απουσία συλλογικών αναπαραστάσεων οι οποίες θα μπορούσαν να του δείξουν το δρόμο της αγωνιστικής υπεράσπισης των συμφερόντων του. Επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα Στα δημοκρατικά δικαιώματα εμφανίζεται μια έντονη καταστρατήγηση τους στην προσπάθεια του κεφαλαίου να αντιμετωπίσει τα εργατικά και νεολαιίστικα κινήματα και να θωρακίσει το ίδιο και το κράτος απέναντι τους. Χαρακτηριστική είναι η ένταση εργοδοτικής τρομοκρατίας ,καταστολή και τρομοκρατία του κινήματος(όπως και τον Δεκέμβρη) και των αγωνιστών καθώς και η νέα επίθεση στους μετανάστες .Παραδείγματα σε αυτό είναι και η δολοφονική επίθεση απέναντι στην Κ.Κουνεβα ,τη σύλληψη του Θ.Ηλιοπουλου την επί μήνες προφυλάκιση του με κατασκευασμένο κατηγορητήριο και ψευδομάρτυρες και την απελευθέρωση του μετά από 49 μέρες απεργίας πείνας μπροστά στο φόβο νέων Δεκέμβρηδων καθώς και η καταστροφή του καταβολισμού στην Πάτρα. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται τα νέα μέτρα άρσης του ασύλου για το ιδιώνυμο της κουκούλας ,το νομοσχέδιο για το DNA και τις κάμερες. Να βαδίσουμε στο δρόμο του αγώνα! Μέσα σε αυτό το τοπίο, το φοιτητικό, νεολαιίστικο και εργατικό κίνημα θα πρέπει να δει το Δεκέμβρη σαν κόμβο που θα έρθει να οργανώσει όχι μόνο τις σκόρπιες αντιστάσεις απέναντι στην κυβερνητική πολιτική αλλά και να θέσει τα θεμέλια για ένα κίνημα νεολαίας εργαζομένων. Η αντιλαϊκή πολιτική των τελευταίων κυβερνήσεων βρήκε απέναντί της το σύνολο του φοιτητικού και εκπαιδευτικού κινήματος. Το φοιτητικό κίνημα οφείλει να κινηθεί ξανά με την ίδια δυναμική και μαζικότητα. Πρέπει να μαζικοποιηθούν περαιτέρω οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων. Γιατί με όπλο τους συλλογικούς αγώνες μπορούμε να νικήσουμε! Να προτάξουμε ξανά την ανάγκη πολιτικού και κινηματικού συντονισμού με τους υπόλοιπους χώρους της εκπαίδευσης. Οι φοιτητικοί σύλλογοι μαζί με τους δάσκαλους και τους καθηγητές να κινηθούν σε κατεύθυνση συγκρότησης πανεκπαιδευτικού μετώπου, που θα αποτελέσει κόμβο για την συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου νεολαίας και εργαζομένων ενάντια στην κυβερνητική πολιτική. Το εργατικό κίνημα με κόμβο την κατάθεση του προϋπολογισμού να ξαναβγεί στο προσκήνιο με βάση τις συλλογικές του διαδικασίες απέναντι στην κυβερνητική επίθεση. Αν κάτι μας διδάσκει η εξέγερση του Δεκέμβρη είναι ότι κάτω από επιθετικές διεκδικήσεις και ριζοσπαστικές συλλογικές μορφές πάλης(απεργίες, καταλήψεις) στο τώρα για τη ζωή που μας αξίζει μπορούμε όχι μόνο να ανατρέψουμε τις εκάστοτε κυβερνητικές επιθέσεις αλλά και να επιβάλλουμε τις ανάγκες και τα θέλω μας. Ο ιστορικός χώρος του παραρτήματος να γίνει με ευθύνη των φοιτητικών συλλόγων , σωματείων και φορέων ζωντανό κομμάτι και κέντρο αγώνα. Παλεύουμε για:
Καλούμε σε:
ΕΑΑΚ Πάτρας σε ΑΕΙ και ΤΕΙ |







