20 Χρόνια από τη Δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα

Τελικά όντως πολλές φορές η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν κακόγουστη φάρσα...

Τον Απρίλη του 1990 αναλαμβάνει την εξουσία  η ΝΔ. Οι αλλαγές που προωθούσε τότε δεν έχουν μεγάλες διαφορές από τις αλλαγές που η ίδια κυβέρνηση προωθούσε σήμερα. Αποτελούν ένα συγκροτημένο σύνολο μέτρων και λογικής που ικανοποιεί τις ανάγκες των ισχυρών οικονομικών κύκλων, ελληνικών και διεθνών, δηλαδή τις ανάγκες "εκσυγχρονισμού" όλου του παραγωγικού, πολιτικού, θεσμικού συστήματος της χώρας. "Εκσυγχρονισμός" που δεν ήταν τίποτα άλλο από την ακόμα μεγαλύτερη συμπίεση των δικαιωμάτων και αναγκών της ζωντανής εργασίας και της εργαζόμενης πλειοψηφίας και μάλιστα μέσα στο φόντο του τσακίσματος και των τελευταίων υπολειμμάτων του λεγόμενου "κράτους πρόνοιας", χρησιμοποιώντας τις ίδιες εκφράσεις με την σημερινή εποχή («τεμπέληδες εργαζόμενοι», «υγιείς ιδιωτική πρωτοβουλία», «παραγωγικότητα», «ανταγωνιστικότητα» κτλ)

Δυστυχώς για αυτούς όμως σήμερα επαναλαμβάνεται και το σκηνικό της αντίδρασης και της ανυπακοής όπως και πριν 20 χρόνια. Όλος ο χώρος της εκπαίδευσης από τους δασκάλους και τους καθηγητές μέχρι τους μαθητές και τους φοιτητές ξεσηκώνεται απέναντι στην ίδια πολιτική, στο ίδιο κόμμα ακόμα και στα ίδια πρόσωπα. Ως βοήθεια για τους σημερινούς μας αγώνες μπορεί να λειτουργήσει μόνο η γνώση για το τι ακριβώς συνέβη τότε...

Μέσα στην πραγματικότητα  της ολομέτωπης  επίθεσης απέναντι  στον κόσμο της  εργασίας (ασφαλιστικό, λιτότητα, απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις κ.τ.λ.), η μόνη υπαρκτή αντίσταση ήρθε από τη μαθητική και τη σπουδάζουσα νεολαία. Στο ασφυκτικό κοινωνικό πλαίσιο που την περιβάλλει έρχονται να προστεθούν οι ρυθμίσεις του τότε υπουργού Παιδείας Κοντογιαννόπουλου γνωστές ως "πολυνομοσχέδιο για την παιδεία".

Οι καταλήψεις απλώνονται σε όλη τη χώρα, έχοντας κερδίσει τη μαζική λαϊκή υποστήριξη των εργαζομένων. Εκτός από το βασικό αίτημα της απόσυρσης του

πολυνομοσχεδίου, το νεολαιίστικο κίνημα έφτασε να αμφισβητήσει όλο το πολιτικό στερέωμα με το γνωστό: «όχι στην πολιτική των πολιτικών και των σημερινών κομμάτων».

Έτσι  επιστρατεύεται η ΟΝΝΕΔ, για  να «επαναφέρει την τάξη». Το  σύνθημα δίνεται από τον Νομάρχη  Αχαΐας Τάγαρη που δηλώνει  ότι «οι καταλήψεις είναι παράνομες. Οι ανακαταλήψεις από οποιονδήποτε είναι νόμιμες». Λίγο αργότερα πραγματοποιείται σύσκεψη στα γραφεία της

ΟΝΝΕΔ, όπου αποφασίζεται η ένοπλη επίθεση στα  σχολεία της Πάτρας. Παριστάμενοι; Όλοι οι επίλεκτοι τραμπούκοι των  Κενταύρων: Καλαμπόκας πρόεδρος ΟΝΝΕΔ, Μαραγκός, Γραμματίκας, Σπίνος και άλλοι, γνωστοί διακεκριμένοι στο "διάλογο" με "επιχειρήματα". Επίσης  παρίστατο και ο βουλευτής Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος (όπως ο ίδιος ομολόγησε).

Η προσπάθεια ανακατάληψης των σχολείων είναι  πλέον γεγονός

Η επιχείρηση των παρακρατικών ξεκινά από το Πολυκλαδικό Λύκειο. Όμως, η ανακατάληψη αποτυγχάνει και οι τραμπούκοι δείχνουν τις διαθέσεις τους καθώς επιτίθενται πάνω σε μαθητές και καθηγητές. Επόμενος στόχος είναι το σχολικό συγκρότημα "ΒΟΥΔ" στα Ψηλά Αλώνια. Εικοσιπέντε έως τριάντα τραμπούκοι με λοστούς, ξύλα και αλυσίδες εισβάλλουν στο σχολείο, όπου ξυλοκοπούν και εκδιώκουν τους μαθητές και ξυραφίζουν τα χέρια του προέδρου του 15μελούς. Φανερά ο σκοπός τους είναι η επικυριαρχία στο χώρο του σχολείου με απώτερο στόχο την επαναλειτουργία του το πρωί της επόμενης ημέρας, παρά την αντίθετη απόφαση της γενικής συνέλευσης των μαθητών. Η αστυνομία αν και ειδοποιείται πολλές φορές, από μαθητές και καθηγητές, δεν εμφανίζεται, προφανώς για να δράσει ανενόχλητο το παρακράτος. Έξω από το χώρο του σχολείου φτάνουν μαθητές, καθηγητές, γονείς και άλλοι πολίτες. Λίγο αργότερα η συμμορία των τραμπούκων επιτίθεται στο συγκεντρωμένο κόσμο πετάγοντας από μέσα πέτρες, σίδερα, γυαλιά. Στην πόρτα του σχολείου βρίσκονται ο ένας απέναντι στον άλλον, ο αποφασισμένος δολοφόνος Καλαμπόκας και το υποψήφιο θύμα του. Το οπλισμένο με σιδηρολοστό χέρι χτυπά ανελέητα στο κεφάλι. Ο λοστός καρφώνεται στο κρανίο του Νίκου. Ο Τεμπονέρας πέφτει νεκρός. Ο κόσμος παγώνει. Οι άνανδροι τραμπούκοι φεύγουν από το πίσω μέρος του σχολείου αναζητώντας καταφύγιο στη νύχτα. Η είδηση απλώνεται παντού. Δύο χιλιάδες κόσμο φτάνουν στο κέντρο της πόλης μέσα στο πρώτο μισάωρο μετά το στυγερό πολιτικό έγκλημα, συγκροτώντας αυθόρμητα πορεία. Ένα σύνθημα δονεί την ατμόσφαιρα:

" ΝΟΜΑΡΧΗ - ΚΑΛΑΜΠΟΚΑ : ΦΑΣΙΣΤΕΣ  ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ"

Η πορεία φτάνει στην ασφάλεια καταγγέλλοντας τη συνεργασία Κράτους-παρακράτους. Παρά την ύπαρξη μαρτύρων, η ασφάλεια δεν συλλαμβάνει  τους υπαίτιους. Ο δολοφόνος Καλαμπόκας κρύβεται για 6 μέρες από τον δικηγόρο Μαρινάκη και άλλα κομματικά στελέχη, τα οποία φυσικά ποτέ δεν τιμωρήθηκαν.

Την επόμενη μέρα, Τετάρτη, και ενώ η ΕΛΜΕ κήρυξε απεργία διαρκείας έγινε πορεία 10-12.000 ατόμων. Ήρθαν εσπευσμένα 8 διμοιρίες των ΜΑΤ από Αθήνα, Κόρινθο, Πύργο. Το βράδυ έγινε συλλαλητήριο και πορεία όπου συμμετείχαν 20.000 άτομα. Η πορεία χτυπιέται άγρια από την αστυνομία, ο κόσμος όμως δεν αποχωρεί και η πόλη μετατρέπεται σε πεδίο μάχης μέχρι της 5 το πρωί αφού τελείωσε όλο το απόθεμα δακρυγόνων της αστυνομίας. Την επόμενη μέρα πραγματοποιείται τεράστιο συλλαλητήριο στην Αθήνα, το οποίο αντιμετωπίζεται με πρωτοφανή αγριότητα από τα ΜΑΤ, με αποτέλεσμα να καούν ζωντανοί 3 άνθρωποι όταν δακρυγόνα πέφτουν μέσα στο κατάστημα «Κ. Μαρούσης», όπως καταθέτουν αυτόπτες μάρτυρες. Η κηδεία του αγωνιστή Νίκου Τεμπονέρα ξεκίνησε από την Μητρόπολη της Πάτρας και ο νεκρός θάφτηκε στο 2ο Νεκροταφείο. Στην πομπή συμμετείχαν πάνω από 50.000 άτομα που κάλυπταν απόσταση 5 με 6 χιλιόμετρα, ενώ το σύνθημα «Ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα» δονεί την ατμόσφαιρα.

Η δολοφονία του  Ν. Τεμπονέρα είναι  μια υπόθεση ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ  ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ άμεσα  συνυφασμένη με τη δυνατότητα των εργαζομένων και της νεολαίας να υπερασπίζονται το δικαίωμα, όχι μόνο της ελευθερίας του λόγου αλλά και της αντίστασης στις όποιες αποφάσεις απειλούν τα συμφέροντά της!